Prawo Międzynarodowe
Franciszek de Vittoria (1480-1546) dominikanin z Salamanki -
suwereni tworzą społeczność i społeczność ta potrzebuje zgodnego z
prawem ‘boskim’ swojego zbioru norm
regulujÄ…cych ich zachowania miedzy sobÄ…,
ten zbiór reguł to ius inter omnes Gentes.
Franciszek Suarez (1548-1617) jezuita nauczajÄ…cy w Coimbrze
–relacje suwerenów w obrÄ™bie spoÅ‚ecznoÅ›ci normujÄ…,
obok reguł ius naturale, także reguły ustanawiane przez nich samych ius
gentium, ius gentium z woli stanowiących je suwerenów może
być z ich woli zmieniane.
2) przez Grocjusza
Hugo van Groot – Grocjusz (1583-1645) dokonujÄ…c oglÄ…du reguÅ‚
norujących społeczne relacje, podzielił je na:
prawo boskie i prawo natury
Grocjusz dokonał aktu sekularyzacji, laicyzacji prawa natury.
W obrębie prawa natury- zbioru reguł uniwersalnych i niezmiennych
wskazuje na podzbiór norm dotyczących relacji
międzypaństwowych. Jest nim ius naturae gentium.
A towarzyszy budowany na ich fundamencie, w założeniu
szczegółowy i niesprzeczny z nimi, zbiur ius gentium (ius
voluntarium)-prawo pozytywne.
Grocjusz do reguł ius naturae gentium zaliczał m.in.to że:
• umów
międzynarodowych należy dotrzymywać,
• wyrzÄ…dzone szkody należy
naprawiać,
• wÅ‚asność należy chronić a
przestępstwa karać.
Do tego zbioru należały także prawa suwerenów:
*prawo do równości, niepodległości,
bezpieczeństwa, szacunku, do prowadzenia międzynarodowego handlu.
„Mare liberum”(1609) i „De iure belli ac
pacis libri tres” – Trzy ksiÄ™gi o wojnie i pokoju
(1625).
3) po
Grocjuszu
Z jednej strony utrzymuje siÄ™, osamotnione z biegiem czasu przekonanie,
że relacje suwerenów normuje tylko prawo natury.
Nie istnieje prawo pozytywne narodów.
Samuel Pufendorf (1632-1694) profesor Uniwersytetu w Heidelbergu
kierował Katedrą Prawa Natury i Narodów.
Z drugiej zaś strony funkcjonuje pogląd, że prawo pozytywne wynikające
z traktatów i prawa zwyczajowego, staje się bardziej istotne
i ważne w normowaniu zachowań niźli reguły prawa natury, a z biegiem
czasu, że wyłącznie ono normuje relacje społeczności
suwerenów.
Richard Zouche (1590-1660) profesor Uniwersytetu w Oxford.
Cornelius Bynkershoek (1673-1743), Holender, który normy
prawa międzynarodowego wiązał wyłącznie z prawem zwyczajowym, umowami i
wyrokami międzynarodowych sądów.
Jan Jakub Moser (1701-1785), profesor niemiecki, autor dzieła
„Principes du droit des gens actuel” (1750),
zestawiającego zbiór faktów, określających treść
reguł prawa narodów.
„Je n’ecris pas un droit des gens scolastiqe base
sur l’application de la jurisprudence naturelle; je n,ecrais
pas un driot des gens…
Construit d’apres certaines notions fantesqes de
l’histoire et de la nature de l’homme;
(…) mais je decruis le droit des gens qui existe dans le
realite, auxquels les Etats souvarains se conforment
regulierement” Moser
Jerzy Fryderyk Martens (1756-1821), profesor uniwersytetu w Gotingen,
autor m.in. dzieÅ‚a „Precis du droit des gesn moderne de
l’Europe fonde sur les traites et lusage”.
Grocjusz jak i wszyscy wymienieni byli niekwestionowanymi
twórcami prawa narodów, które Jerremy
Bentham (1748-1780)
jako pierwszy w 1780 roku nazywa ‘prawem
miÄ™dzynarodowym’.
1) Wyodrębnili oni bowiem
zespół norm, które regulują postępowanie
suwerennych podmiotów
2) Wyodrębnienie to pozwoliło od tej pory
na unifikowanie prawa rządzącego międzynarodowym obrotem. Wyodrębniony
zostaje system prawa międzynarodowego
3) System suwerennych paÅ„stw –
zastępuje ideę władzy powszechnej. Prawo międzynarodowe (prawo
narodów) wyznacza ramy międzynarodowego porządku.